Ο πολιτιστικός σύλλογος Λαμπιρίου «Η ΠΡΟΟΔΟΣ» τίμησε τον πατέρα Παναγιώτη Ραφτόπουλο

Στις 16 Αυγούστου, ημέρα και ημερομηνία που μας επιτρέπεται ως ελλήνων και ορθοδόξων να ανταμώνουμε και να ξεφαντώνουμε, έγινε στο Λαμπίρι το καθιερωμένο αντάμωμα των συγχωριανών. Το αντάμωμα είναι μια ευκαιρία να συναντιόμαστε, να γνωριζόμαστε, να θυμόμαστε τα παλιά και να αναπολούμε τις στιγμές που ζήσαμε εμείς οι μεγαλύτεροι στα παιδικά μας χρόνια στον τόπο που μας γέννησε και μας ανάθρεψε.

Ο σύλλογός μας έχει την ευλογημένη συνήθεια σε κάθε αντάμωμα να τιμά ανθρώπους που αναμφισβήτητα πρόσφεραν και προσφέρουν τις υπηρεσίες τους στο αγαπημένο μας χωριό Λαμπίρι.

Εφέτος τιμήθηκαν δυό πρόσωπα από τον εκκλησιαστικό χώρο.

Ο ιερέας μας πατήρ Παναγιώτης Ραφτόπουλος και ο ακούραστος και ανιδιοτελής ιεροψάλτης μας Κωνσταντίνος Κλεάνθη Καλαμπαλίκηs.

Το άρθρο αυτό που ο καθένας θα διαβάσει δεν θα είχε καμμιά αξία πέρα από μια απλή ενημέρωση για τα δρώμενα σε ένα από τα μικρότερα χωριά του τόπου μας αν δεν υπήρχε η ομορφιά των λόγων του πατρός Παναγιώτη που μας συγκίνησε όλους αλλά και μας εξέπληξε. Στα λόγια του αναγνωρίζουμε τον απλό ορθόδοξο ιερέα που χωρίς περγαμηνές και τίτλους θεολογίας υπηρετεί, καθοδηγεί και διδάσκει στις εσχατιές της ελληνικής υπαίθρου.

Είπε ο πατήρ Παναγιώτης:

« Σεβαστέ πάτερ Αθανάσιε, κυρία πρόεδρε του συλλόγου, αγαπητοί ενορίτες.

Στις 25 Ιανουαρίου 1978 χειροτονήθηκα ιερέας και με διόρισε ο τότε μητροπολίτης εφημέριο στον Ιερό Ναό Αγίας Τριάδος Σπαρτιά και τον Ιερό Ναό Αγίου Δημητρίου Λαμπιρίου.

Επτά ημέρες μετά την χειροτονία μου, στις  2 Φεβρουαρίου ήρθα για πρώτη φορά στον Ιερό Ναό Αγίου Δημητρίου Λαμπιρίου  και ετέλεσα το μυστήριο της Θείας Λειτουργίας και το μυστήριο του ιερού βαπτίσματος. Τότε έδωσα μια υπόσχεση στον Άγιο Δημήτριο, να τελώ τα μυστήρια της εκκλησίας μας στο ναό, όσο μου το επιτρέψει ο Θεός.

Από τότε πέρασαν 38 χρόνια ολόκληρα. Χρόνια που ο Θεός μου επιτρέπει να τελώ τα μυστήρια της εκκλησίας μας.

Όλα αυτά τα χρόνια προσπάθησα με τις λίγες δυνάμεις που διαθέτω, να βρίσκομαι πιο κοντά στην ενορία μου, να τελώ πιο συχνά τα μυστήρια της εκκλησίας μας, να βρίσκομαι πιο κοντά στους ανθρώπους που με χρειάζονταν. Μισό αιώνα ζήσαμε καλές και κακές στιγμές. Ζήσαμε μαζί χαρές και λύπες. Όλα αυτά τα χρόνια αγωνιστήκαμε μαζί να πετύχουμε κάτι καλύτερο. Για την εκκλησία μας και για τον τόπο μας. Χάρη στη δική σας βοήθεια και την αγάπη και την εμπιστοσύνη που μου δείξατε, πετύχαμε πολλά. Θα μπορούσαμε όμως να πετύχουμε περισσότερα αν δεν υπήρχαν οι ανθρώπινες αδυναμίες.

Μας αξίωσε ο Θεός να ζούμε σε έναν ευλογημένο, σε έναν αγιασμένο τόπο. Να κατοικούμε σε έναν τόπο που είναι αγιασμένος και όμορφος. Είναι αγιασμένος γιατί στον τόπο μας κατοικούσε για αιώνες η Παναγία μας. Γιατί δίπλα μας είναι η Παναγία η Προυσιώτισσα που μας βοηθάει και μας προστατεύει. Είναι αγιασμένος γιατί σε κάθε ραχούλα είναι τα πανέμορφα εξωκκλήσια μας όπου τελούνται τα μυστήρια της εκκλησίας μας και αγιάζουν τους ανθρώπους και τον τόπο μας. Είναι όμορφος και ευλογημένος και μοσχομυρίζει γιατί εδώ κατοικεί ο μεγαλομάρτυς  άγιος Δημήτριος ο Μυροβλύτης ο προστάτης του τόπου μας. Όμως εμείς φορτωμένοι από τις ανθρώπινες αδυναμίες μας, δεν τα βλέπουμε, δεν τα ζούμε, δεν τα απολαμβάνουμε.

Γιαυτό θα ζητήσω απόψε να μου κάνετε μια μεγαλύτερη τιμή. Μια τιμή που ανήκει σε όλους.

Από αυτή τη στιγμή να ξεχάσουμε το παρελθόν, να διώξουμε τα μικρά και ασήμαντα που μας χωρίζουν, να ανοίξουμε την αγκαλιά μας σε όλους τους συγχωριανούς μας, να δώσουμε το χέρι φιλίας σε όλους τους ανθρώπους μας, να ανοίξουμε την  ψυχή μας με αγάπη και καλοσύνη σε όλους τους ανθρώπους.

Και τότε να είστε βέβαιοι ότι αυτός ο τόπος θα είναι πιο αγιασμένος και πιο όμορφος για όλους.

Σας ευχαριστώ πολύ.»

Μετά από αυτό το καταπληκτικό κείμενο εμείς πρέπει μόνο να σιωπήσουμε και να ευχηθούμε εγκάρδια στον παπά μας να έχει καλά γεράματα.