Στη μνήμη του Χρήστου Καρτσακάλη

Ἐπικήδειος εἰς
Χρῆστον Καρτσακάλην.
Θέρμον 12.9.2026

Σήμερον προπέμψαμεν εἰς τὴν αἰωνιότητα τὸν ἀδελφόν ἡμῶν Χρῆστον Καρτσακάλην, ἐτῶν 72.

Τὸν φτωχούλη τοῦ Θεοῦ.

Ὑἱὸν τοῦ ἀειμνήστου Κωνσταντίνου τοῦ ἀχθοφόρου καὶ τῆς Βασιλικῆς.
Ἐκείνου τοῦ Κωνσταντίνου ποὺ κάθε Κυριακὴ ἤρχετο μετὰ πολλῆς διακρίσεως εἰς τὸν ἐνοριακόν μας Ιερόν Ναὸν τῆς Κοιμήσεως τῆς Θεοτόκου καὶ ἐζήτει ἕνα πρόσφορο.
Γονεῖς ὀλιγογράμματοι, ἄνθρωποι τοῦ κόπου καὶ τῆς ταπεινώσεως, μὲ ὀλίγον «ἐκιοῦ» κατὰ κόσμον, ἀλλὰ μὲ πολὺ ἐκιοῦ κατ’ οὐρανόν.

Τοιοῦτος ἐγεννήθη καὶ ὁ Χρῆστος.

Ἄγαμος, ἄκακος, ακίνδυνος, ταπεινός, σιωπηλός, πτωχός, μήν κρίνων κανέναν, ίσως ‘κρινόμενος” υπό πάντων ημών.

Ὅταν ἐκοιμήθησαν οἱ γονεῖς του, κατέπεσε.
Καὶ ὅλοι μας, ἂς τὸ ὁμολογήσωμεν ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ καὶ τῶν ἀνθρώπων, τὸν ἐλυπούμεθα, ἀλλὰ ἡ λύπη μας ἦτο ἔξωθεν τῶν χειλέων. Κανεὶς δὲν ἤνοιξε τὸ σπίτι του νὰ τὸν βάλει μέσα.

Καὶ τότε εὑρέθη μία ψυχή, ἡ μακαριστὴ Πατρούλα Μανώλη, ποὺ τὸν ἐφιλοξένησε ἐπὶ ἔτη εἰς τὴν οἰκίαν της.
Ὁ Θεὸς νὰ τὴν ἀναπαύση.

Ὅταν δὲ κατέπεσε ψυχοσωματικῶς, οὔτε τότε εὑρέθη κανείς νὰ τὸν φροντίση ἐκεῖ, καὶ ἐστάλη εἰς τὸ Γηροκομεῖον Ἀγρινίου.

Μακάριοι οἱ πτωχοὶ τῷ πνεύματι, ὅτι αὐτῶν ἐστιν ἡ Βασιλεία τῶν Οὐρανῶν. [Ματθ. 5,3]

Πιστεύομεν ἀκράδαντα ὅτι ἡ ψυχὴ τοῦ Χρήστου δὲν θὰ περάση Τελώνια. Ἀπὸ τὸ Γηροκομεῖο, κατ’ εὐθεῖαν εἰς τὸν Παράδεισον.
Δίπλα εἰς τὸν πατέρα του Κωνσταντῖνον καὶ τὴν μητέρα του Βασιλικήν. Μακρὰν ἀπὸ τοὺς πλουσίους τῆς γῆς, διότι, κατὰ τὸν λόγον τοῦ Κυρίου, δυσκόλως οἱ πλούσιοι εἰσελεύσονται εἰς τὴν Βασιλείαν τῶν Οὐρανῶν.

Γιατί κλαίμε στίς κηδείες ;
Όχι επειδή χάσαμε τόν άνθρωπό μας, αλλά επειδή δέν ξεύρωμεν εάν πήγε στόν Παράδεισο ή στήν κόλασι.
Σήμερα στήν κηδεία τού Χρήστου ( δέν ήμουν παρών ) δέν έκλαψε κανείς, διότι απαξάπαντες πιστεύουμε ότι πήγε κατ’ευθείαν στόν αιώνιο Παράδεισο.
Καί άν έκλαψε κάποιος, ίσως έκλαψε επειδή κάποτε τόν περιφρόνησε.

Κύριοί μου καί πατέρες, πώς θά πάμε στόν Παράδεισο ;
Δέν θά πάμε, λέγοντας τά κάλαντα στήν πλατεία, καί τό “Ωδές ευφημήσωμεν…” στό προαύλιο τού ενοριακού Ιερού Ναού μας.
Στόν Παράδεισο θά πάμε εάν γηροκομήσουμε έναν γέρο, έναν τυφλό, έναν παράλυτο, έναν ακρωτηριασμένο, καί αυτός βέβαια νά μήν είναι οι γονείς μας, αλλά ο ξένος.
Στόν παράδεισο θά πάμε εάν επισκεφθούμε τόν αδελφό μας στήν φυλακή, εάν ταΐσουμε τόν ξένο, εάν ντύσουμε τόν “γυμνό”.

Θά κλάψουν “μαννούλες” εν ημέρα Κρίσεως, όταν θά δούμε τούς πλουσίους εαυτούς μας νά πέφτουμε, καί τούς πτωχούς νά τούς παραλαμβάνουν οι Άγγελοι τού Θεού.

Καιρός νά μετανοήσουμε απαξάπαντες.
Καιρός νά συγχωρήσουμε απαξάπαντες τούς απαξάπαντες.
Καιρός νά ετοιμαστούμε απαξάπαντες γιά τήν άλλη ζωή.

Μακαριστὲ Χρῆστο,
συγχώρεσόν μας.
Δὸς χαιρετισμοὺς εἰς ὅποιον γνωστὸν συναντήσεις εἰς τὸν Παράδεισον, καὶ μετέφερε τὰ νέα μας, εἴτε καλά, εἴτε μὴ καλά.

Αἰωνία σου ἡ μνήμη, ἀδελφὲ ἡμῶν Χρῆστο. Αἰωνία σου ἡ μνήμη.

Ἡ ταπεινότης μου μετὰ τῶν ἀδελφῶν μοι, εἰς μνήμην τοῦ μακαριστοῦ Χρήστου Καρτσακάλη προσφέρομεν τὸ χρηματικὸν ποσὸν τῶν χιλίων (1000) εὐρὼ εἰς τὸν ὑπὸ ἀνέγερσιν Δισυπόστατον Ἱερὸν Ναὸν Ἁγίων Τριανταφύλλου καὶ Φανουρίου στὸν Νέον Κόσμον Θέρμου.

Ὁ Κύριος νὰ σὲ ἀναπαύση !!!

Γέρων Κωνσταντίνος τουπίκλιν Τριανταφύλλου