Γέρων Κωνσταντίνος Αιτωλός: «Το κερί δεν μας σώζει – Μας σώζουν τα Μυστήρια και το έλεος του Θεού»

Ευλογείτε !!!

ΠΕΡΙ ΚΕΡΙΟΥ

÷×÷×÷×÷×÷×÷

Πολλά πράγματα στήν Εκκλησία μας είναι πρακτικά, ( ή μάλλον, νά τό διατυπώσω πιό καλά ), ξεκίνησαν ως πρακτικά, δημιουργήθηκαν καί

καθιερώθηκαν

γιά πρακτικούς λόγους, καί στό διάβα τών αιώνων έλαβον πνευματικό χαρακτήρα, ήτοι, τούς εδόθη ένας συμβολισμός.

Μέσα στά πολλά πρακτικά – πνευματικά που υπάρχουν στήν Εκκλησία μας, είναι τό κερί.

Τό κερί, νομίζω, είναι τό πρώτο που καθιερώθη ως πρακτικό , ήτοι, ως αναγκαίον.

Γιά νά γίνη μία θεία Λειτουργία, ναί μέν πρέπει νά υπάρχη Άρτος καί Οίνος, όμως πρέπει νά υπάρχη καί φώς γιά νά βλέπη ο κληρικός νά αναγιγνώσκη τίς ευχές.

Στούς πρώτους αιώνες, δηλαδή, τόν καιρό τών διωγμών οι θείες Λειτουργίες τελούνταν στίς Κατακόμβες.

( Οι Κατακόμβες ήταν υπόγειοι χώροι).

Στίς Κατακόμβες έπρεπε νά υπάρχη φωτισμός γιά νά κατεβαίνουν οι πιστοί.

Τοιουτοτρόπως, πρώτο αναγκαίο πράγμα ήταν τό φώς, τό οποίο τό έδινε τό κερί.

Σιγά – σιγά, καθιερώθηκε, ο κάθε Ιερός Ναός, στήν είσοδο νά πωλά κεριά.

Τό κερί που ξεκίνησε ως αναγκαίο, καί μετά ως έσοδο τού Ιερού Ναού, κάποιοι, ή μάλλον όλοι, τού έχουμε δώσει πνευματική σημασία — ερμηνεία , ( ότι είναι τό φώς τού Χριστού) , γιά νά μήν γράψω, (τελικά γράφω), όλοι πιστεύουμε ότι θά σωθούμε απ’αυτό, ή ορθότερον, ότι θά σωθούμε δι’αυτού.

Καί ακούμε συχνά :

Πήγα άναψα ένα κερί καί έφυγα.

ή

λέει ο παππούς στόν εγγονό :

Άναψε καί γιά μένα ένα κερί.

***

Αγαπητέ αναγνώστα, δέν θά μάς σώσουν τά κεριά καί οι λαμπάδες σάν τό ύψος μας, αλλά θά σωθούμε μέσω τών μυστηρίων, θά σωθούμε από τό έλεος τού Θεού.

Τό κερί, τώρα που υπάρχει τό ηλεκτρικό ρεύμα, είναι ένα έσοδο στόν Ιερό Ναό.

Ο κάθε Ιερός Ναός αφού έχει έξοδα ( ηλεκτρικό ρεύμα, νερό , τηλέφωνο, ψάλτες , νεωκόρο, κλπ ) , θά πρέπει νά έχη καί έσοδα.

Τα έσοδα έρχονται από τό κερί καί από δωρεές.

Άν δέν ημπορούμε νά κάνουμε μεγάλες δωρεές, άς ρίχνουμε στό παγκάρι όσο πιό πολλά δυνάμεθα, καί νά παίρνουμε εξ αυτού δύο κεριά, ένα γιά μάς τούς ζωντανούς, καί ένα γιά τούς πεθαμένους προγόνους μας.

Βέβαια, επαναλαμβάνω, τό κερί δέν μάς σώζει. Μάς σώζουν τά μυστήρια, μάς σώζει τό κομποσχοίνι.

Στό κομποσχοίνι νά λέμε :

Κύριε Ιησού Χριστέ ελέησον με.

Κύριε Ιησού Χριστέ ελέησον ημάς.

Καί

Δέσποτα Χριστέ ανάπαυσον τήν ψυχή τού δούλου Σου. ( τών δούλων Σου).

Γέρων Κωνσταντίνος

Αιτωλός